Je huurwoning beveiligen tegen inbraak

Als huurder heb je minder vrijheid om je woning te beveiligen dan een eigenaar, en dat leidt makkelijk tot de conclusie dat je er niets aan kunt doen. Dat klopt niet. Een groot deel van wat inbraken voorkomt zit in gedrag en in maatregelen die geen enkele boormachine vereisen.

Eerst: wat is de taak van je verhuurder

De verhuurder moet een woning opleveren die veilig af te sluiten is. Deugdelijk hang-en-sluitwerk op deuren en bereikbare ramen hoort daarbij. Zijn de sloten versleten, sluit een raam niet goed, of is er na een inbraak schade, dan is herstel voor rekening van de verhuurder.

Meld dat schriftelijk en vraag om vervanging door beslag met het SKG-keurmerk. Veel corporaties gaan daarin mee, zeker als er in de buurt vaker is ingebroken. Vraag ook of het complex is gecertificeerd volgens het Politiekeurmerk Veilig Wonen; complexen die dat keurmerk hebben, kennen aantoonbaar minder inbraken.

Wat je zelf mag aanbrengen

Voor kleine, eenvoudig te verwijderen voorzieningen heb je meestal geen toestemming nodig. Denk aan bijzetsloten die op het kozijn worden geschroefd, kierstandhouders, een deurspion, een kettinkje, of raamsloten op draairamen. Vraag bij twijfel schriftelijk toestemming; een corporatie zegt daar zelden nee tegen, en dan staat het vast.

Van slimme apparatuur heb je nog meer profijt en die vraagt vaak helemaal geen ingreep. Een videodeurbel die op de bestaande bedrading of op een accu werkt, binnencamera’s, een slim slot dat over de bestaande cilinder past, tijdschakelaars op lampen. Dat laatste is onderschat: een woning waar ’s avonds licht brandt en waar de verlichting van kamer wisselt, ziet er bewoond uit.

Gedrag doet meer dan techniek

De meeste inbraken zijn gelegenheidsinbraken. Een openstaand kiepraam op de eerste verdieping, een sleutel onder de mat, een deur die alleen in het nachtslot moet en dat niet is. Draai altijd op slot, ook als je even een boodschap doet. Een deur die alleen in het slot valt, is met een simpele techniek in seconden open.

Laat geen waardevolle spullen zichtbaar liggen bij het raam. Berg gereedschap en ladders op; die worden vaak gebruikt om bij jouw eigen huis binnen te komen. Zet dozen van een nieuwe televisie of laptop niet herkenbaar bij het oud papier.

Ga je op vakantie, laat dat dan niet op sociale media zien terwijl je weg bent. Vraag een buur om post weg te halen en af en toe de gordijnen te verschuiven. Een overvolle brievenbus is de duidelijkste aanwijzing die er is.

Portiek en gemeenschappelijke ruimtes

In een appartementencomplex is de zwakke plek zelden je eigen voordeur. Laat geen onbekenden mee naar binnen bij de centrale toegangsdeur, hoe ongemakkelijk dat ook voelt. Meld een kapotte portiekdeur, een defecte intercom of een stukke buitenlamp meteen bij de verhuurder of de VvE.

Slecht verlichte achterpaden en bergingen zijn een terugkerend probleem. Verlichting in gemeenschappelijke ruimtes is de verantwoordelijkheid van de verhuurder, en het is de moeite waard om daar samen met andere bewoners op aan te dringen.

De verzekering die je wel zelf regelt

De verhuurder verzekert het gebouw, niet jouw spullen. Een inboedelverzekering is jouw eigen verantwoordelijkheid en veel huurders hebben er geen. Kijk in de polisvoorwaarden wat er over inbraak staat: sommige verzekeraars eisen bij diefstal zonder braaksporen dat je kunt aantonen dat er goed hang-en-sluitwerk zat.

Maak een lijstje of foto’s van je waardevolle spullen met serienummers. Dat kost een kwartier en scheelt bij een schadeclaim een hoop discussie.

En als het toch gebeurt

Bel de politie en ga niet zelf naar binnen als je vermoedt dat er iemand is. Raak zo min mogelijk aan voordat de politie sporen heeft veiliggesteld. Doe aangifte, ook als de buit klein is; die aangiften bepalen waar politie en gemeente hun aandacht op richten.

Meld de schade meteen bij je verhuurder, want herstel van deur- en raamschade is voor zijn rekening, en bij je inboedelverzekeraar. Vraag daarna om beter hang-en-sluitwerk. Na een inbraak is dat verzoek moeilijk te weigeren.